ücra

şimdi ben gidiyorum
senden en uzak, en ıssız
senin olmayacağın en türkçesiz isimsiz kentlere…
adının, tadının, resminin, sesinin
kısacası seni hissedemeyeceğim yerlere gidiyorum…

kendimden kendimi çıkarıp asarak bir musalla taşına
bedenimi yalınayak köşelerine taşıyorum
bir tek atıp dağılmak adına…
merhaba istiklal
barlar merhaba…

kokun kalsaydı bir bardak şarap sadeliğinde
onu da bırakırdım…
zapataların ateş suyunda yok olmaya giderdim…

serkan çakmak – 911

09-08-2009

01:50

ücra

Sevdiğiniz kadına hediye almak…İki matematikçi Londra Üniversitesinde aynen bu soruya değinmişlerdi.

En etkileyici hediyeyi seçebilmek adına oyun teorisini kullanarak analiz yaptılar. Amacının kızı etkilemek olduğunu varsayarsak: Şu çok cömertçe hediyeyi bulmuşlar, bir adam için çok pahalı, ama mali değeri aslında hiç olmayan bir şey, bir erkek için kızı etkilemenin en iyi yoluymuş.

Öyleyse,neden ona biraz çiçek almıyorsun? Hatta biliyor musun? Onu şık bir restorana yemeğe götür.

Her zaman en iyi çözümdür.

Serkan sevgilerle akıllarınızdan öper…

bir hayal içinde ölür sevmek, sevgiliyi öldürmek de bir hayal demek

bir hayal içinde ölür sevmek, sevgiliyi öldürmek de bir hayal demek

beni benim yerime bağışla lütfen
anla beni,soru işaretlerin cepte kalsın…
ya lanet edeceğim, ya da tekmili harp kalemle
düşme üzerine hikayenin,
tutma köşesinden…sadece sirayet et.

bir vakit çökecek takvimlere,
muhtemel bulunduğun mevsimin normallerinde seyredecek hava
dudaklarında çay tadı…
üzerinde o çok sevdiğim bluz olacak kesin.
hani şu beyaz,omuzlarında kopçaları olan.
saçında dağınıklığına inat bir kalem,
her an her yerde çalakalem düşesin diye…
biliyorum, tanıyorum seni…
çünkü böyle güzelsin…
zamanın ve aynadaki aksinin güzele kesiştiği yerde,
üşüyen tenime dokununca ellerin.
dudaklarında ılık bir cümle : güle güle.

şu an doğmamış cümleleri yazmak yine ya işim,
kendime analitik bir ölüm çizmekteyim.
kronik nevrotik hayal sancısı benimkisi.
bilirsin işte…
yollarına düşmüşüm bir kere inançları yekten yitirmenin…
kendimden öteye beriye ani umut yitirişlerindeyim.
potansiyel ölmelerde kanamalı hallerim.
takvimin on yedi vuruşlu nisanlısına denk gelmiş karanlık çağım.
sessizce gitmişsin.
gidişin ve ardında büyük iç savaşlar sevilmişliğim…
her hücremde aynı kanı : oksijen yitirme zamanı.

işte böyle başladı ölümseme parodim
ölmeliydim… fiili veya zahiri. türevleri mühim değil…
bir fiş içimde çekilmeliydi… ki koptu santral bağlantım
ve sustu sonra,derin sessizlik sardı her yanı…
kalp sustu,sözler eksikti,melekleri ağlamaklı…
gri hüzünlerin ölü mektupları…
içimde bir kadın öldü, her tanıdığı ağlamaklı…

beni benim yerime bağışla lütfen
zira bu gece
ilham pesinin parmakları kırıldı
somut bir yalnızlığa adım yazıldı…

serkan çakmak – 911

9 şubat 2010

02:00